ماه من غصه چرا؟

آسمان را بنگر كه هنوز٬

بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد

غم و اندوه ٬ اگر هم روزی ٬ مثل باران بارید

با دل شیشه ای ات ٬ از لب پنجره عشق زمین خورد و شكست

با نگاهت به خدا

چشم شادی وا كن و بگو با دل خود

كه خدا هست هنوز

خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود

... و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود

پلنگ من ـ دل مغرورم‌ ـ پرید و پنجه به خالی زد

که عشق ـ ماه بلند من ‌ـ ورای دست رسیدن بود

گل شکفته خداحافظ، اگر چه لحظه‌ی دیدارت

شروع وسوسه‌ای در من، به نام دیدن و چیدن بود

من و تو آن دو خطیم آری، موازیان به ناچاری

که هر دو باورمان ز آغاز، به یک‌دگر نرسیدن بود

اگرچه هیچ گل مرده، دوباره زنده نشد اما

بهار در گل شیپوری، مدام گرم دمیدن بود

شراب خواستم و عمرم، شرنگ ریخت به کام من

فریب‌کار دغل‌پیشه، بهانه‌اش نشنیدن بود

چه سرنوشت غم‌انگیزی، که کرم کوچک ابریشم

تمام عمر قفس می‌بافت، ولی به فکر پریدن بود

"حسین منزوی"

 لنگه کفشی گوشه ی گرم بیابان

تنهاست وکسی نیست

که بپوشد آن را

ماسه ها روح نوازشگر بادند

چه خواب آور ونرم

روی خاکی تن بی بال و پرم

می بارند

دانه ای در دستم

می گذارم در خاک

و دلم حال وهوای خنکی

 در سر گرمش دارد

مثل کابوس شبانه است سکوت...

ودلم میخواهد

ماسه را سرد کنم از هوس آب

و دلم میخواهد

دانه ام را بفرستم

وپی آموزش خاک

تا درختی شود او

گوشه ی تنهایی من

دوست خوبم نازیلا

این ابر ها عقیم اند , باران نخواهد آمد

دریا ...! مپیچ بر خود, توفان نخواهد آمد

ای زخم های مانده, در انتظلرمرهم

جز زخم- زخم خونی, به جان نخواهد آمد

دیشب پدر دوباره بی نان به خانه بر گشت

جایی که سفره خالی ایست ایمان نخواهد آمد

سهراب خفته در خون, رستم فتاده از پای

این بار آن تهمتن, از خوان نخواهد آمد

جای کمان آرش, رنگین کمان نشسته است

دیگر کمانکشی در میدان نخواهد آمد

بیهوده با چراغت ای شیخ! گرد شهری

زود است زود ,امروز, انسان نخواهد آمد

"هادی وحیدی"

انکس که درد عشق بداند

اشکی بر این سخن بفشاند

این سان که ذره های دل بی قرار من

سر در کمند عشق تو جان در هوای توست

شاید محال نیست که بعد از هزار سال

روزی غبار ما را آشفته پوی باد

در دوردست دشتی از دیده ها نهان

بربرگ ارغوانی

                 پیچیده با خزان

یا پای جویباری

                     چون اشک ما روان -:

پهلوی یگدیگر بنشاند!

ما را به یکدیگر برساند!

زندگی زیباییست

بال در بال ملائک زدن وأزادیست

زندگی فرصت پرواز و نگاه به صفاست

زندگی فرصت بدگویی و بدبینی نیست

زندگی صحبت از زردی وبی رنگی نیست

زندگی اشک نیاز است به درگاه خدا

                  زندگی باور زیباییهاست.....

دلم گرفته است

میخواهم فریاد بر آرم میخواهم شیشه ی تنهایی ها رابشکن

م

قلبم می خواهد از زندان درونم رهایی یابد و

مغزم در زنجیر افکار سر گردان است

خسته ام خسته از شتاب دقایق , از جام وجودی تهی

خسته از شوق بیهوده ی رفتن واشتیاق درونی بی صدا برای ماندن

خسته از فریاد های بی پاسخ

آیا کسی به فریاد سکوتم پاسخ نمیدهد؟

کسی نمی خواهد در تنگنای زیستن چراغ راه باشد

کسی نیست که این جام تهی را به باده ی نابی مهمان کند

در این سراپرده ی تاریکی

کسی نیست که شاهد ذره ذره آب شدنم باشد

اینجا همه به فکربالهای سوخته ی پروانه اند

کسی به فکر آب شدن شمع در عشق پروانه نیست

اینجا مست هست بودن گناه است

اینجا دیوانه ی او بودن جرم است

اینجا عقاب ها هم از اوج گرفتن می ترسند

اینجا پرهای پرواز شکسته است

همه دل بستهی استقامت زمین اند و

کسی از تهی شدن آن نمی ترسد

اینجا همه رسم عاشقی را از یاد بردند

اینجا همه وجود اویی رو که مستی از آن اوست از یاد بردن

اینجا همه مست بودنن

غافل از اینکه  مرز بودن و نبودن مبهمه

اینجا بودن عین نبودن

بی حضور او همه جا

بودن عین نبودنه…..!

 بودن عین نبودنه….!

خداوندا میخواهم صدایت کنم با تمام وجود

می خواهم بخوانمت با صدای بی کسی ها

میخواهم جاده های رسیدن را عاشقانه بپیمایم

میخواهم بودنت را برای بودنت حس کنم

میخواهم بخوانمت....بخوانمت ولی متفاوت

از همیشه

این بار میخوانمت با تمام خواستنت

در ضیافتی عاشقانه

ضیافتی که جای جایش

عطر حضورت را عیان میکند

ای میزبان همه ی ضیافت های عاشقی

                                    عاشقانه می پرستمت...

خسته ام از نقاب ها که می پوشانند حقیقت را

دل شکسته ام از صورتک ها که دروغکی می گویند

غمین از همه ی آنهایی که  مبدل جامه ای جز دو رویی ندارند

خدایم یاری ام کن تا تحمل نیرنگ این آشنا غریبان را داشته باشم

خدایا یای ام کن.... 

پرواز کن

          آزاد و شادمان

                      بر فراز تولدها و از میان هستی ها

تا ابد الا باد

          و ما میتوانیم اکنون و هر زمانی که بخواهیم

                                                     با هم دیدار کنیم

                                      در میان جشنی که هرگز پایان نمی پذیرد

                                                ریچارد باخ

شب را گواه میگیرم تا بدانی ..

چه شب هایی  بی تو با ستاره ها آهنگ بودنت را زمزمه کردم

چه شب هایی در پس کوچه های خاطره به دنبال نقش روشنی از تو بوده ام

چه شب ها که با آرزوی پنجره ای تنها بوده ام

چه شب هایی با جست و جوی خیالی از تو سرگردان بوده ام

چه شب هایی

چه شب هایی می آیند و میروند

ومن باز شب را گواه می گیرم....